Tango nuevo

Tango nuevo – czym jest i czym się różni od tradycyjnych Tango milonguero czy tango de salon? Jest to styl uczenia i tańczenia, który rozwinął się w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Za jego prekursorów uważa się Fabiana Salasa i Gustavo Naveirę, którzy zrewolucjonizowali sposób uczenia tanga i odświeżyli taniec, który w tamtych czasach utracił już nieco swój improwizacyjny charakter i znany był niemalże wyłącznie z choreograficznych popisów gwiazd estrady. Działania Naveiry i Salasa przywróciły na nowo zainteresowanie tangiem jako tańcem społecznym, improwizowanym i rozpoczęły ponowny, dynamiczny rozwój tanga. Ich zasługą było rozbicie skosntniałych schematów tradycyjnego tanga i rozebranie go na “czynniki pierwsze”, Porusznie się to kroki, obroty, ruch wokół osi partnera, partnerki lub wspólnej, prowadzenie partnerki to nadawanie i kierowanie energii. Takie spojrzenie na taniec dostarczyło niewyczerpanych możliwości twórczych i wykształciło nowy, swobodny, “płynący” styl. Otworzyło to drogę dle wielu tanecznych eksperymentów, nie zawsze z resztą udanych.

Dziś wśród nawiększych nazwisk tancerzy tanga występujących na międzynarodowych festiwalach jest wielu reprezentantów stylu tango nuevo. Do najbardziej znanych należą: Chicho Frumboli, Pablo Villarazza i Dana Frigoli, Adrian Veredice i Alejandra Hobert, Pablo Inza i Eugenia Parilla.
Tango Nuevo dzieli losy pierwotnego tanga. Ponieważ wyłamuje się z tradycji, bulwersuje i dziwi. Przez wielu ,,nieuznawane”, budzi skrycie podziw, do tego stopnia, że wielu mistrzów tradycyjnego tanga, zapożycza atrakcyjne wizualnie elementy tango nuevo. Jest to taniec, który przełamuje konwencje. Przez to, że rozwija się bardzo dynamicznie, nie można powiedzieć, że ktoś całkowicie “opanował” tango nuevo, ponieważ w każdej chwili (nawet teraz) jakiś tancerz wymyśla ruchy, których nikt wcześniej nie prowadził. Styl ten czerpie z przeróżnych współczesnych tańców (tak jak już u zarania działo się z tangiem) i właściwie nie zna ograniczeń. Wszystko co tylko można poprowadzić i co pasuje do osobistego poczucia smaku jest możliwe. W pewnym sensie tango nuevo jako styl tańca powraca do pierwotnych, ulicznych tradycji tanga. Z salonów przenosi się w przestrzenie miejskie, industrialne. Z tańca celebrowanego, odświętnego, eleganckiego, w którym obowiązuje pewien określony ubiór, staje się tańcem codziennym, swobodnym.

Wiele jest czarno białych fotografii z lat dwudziestych i trzydziestych, które pokazują tancerzy w kapeluszach i tancerki w obcisłych sukniach tańczących gdzieś w bocznych ulicach Buenos Aires. Odwiedzający to miasto często mają okazję widzieć pary tańczące klasyczne tango na brukowanych powierzchniach zabytkowych uliczek.

W rzeczywistości jednak, jest to show dla turystów, robione przez tancerzy, którzy doskonale zdają sobie sprawę z silnych stereotypów dotyczących tanga jako tańca uliczno – miejskiego. Tradycyjne style tanga jak Milonguero czy tango de salon są stylami tańczonymi najczęściej przez “purystów”, ograniczone w swojej ekspresji do tego co wypada i zamknięte w klasycznym pojęciu elegancji. Jest wielu mistrzów tanga, którzy wręcz uznają pewne ruchy za “niedozwolone”.

Tango nuevo jako styl nowoczesny, zrywa z salonowo – kawiarnianym wizerunkiem tanga. Współcześni tancerze podkreślają to często ubiorem, przez co trudno ich czasem odróżnić od tancerzy tańców ulicznych, jak break dance, czy taniec nowoczesny.

Zarówno moda jak i styl tańca nawiązują silnie do estetyki nowoczesności. Często można znaleźć w sieci fotografie współczesnych tancerzy uchwycone np. na tle grafitti lub w podziemiach metra. Strój tancerzy jest luźny i wygodny, co dyktowane jest nie tylko modą, ale i względami praktycznymi, ze względu na dość dynamiczne i obszerne ruchy obecne w tango nuevo.

Jedno się z pewnością od ponad stu lat nie zmieniło, tango to ciągle taniec bardzo zmysłowy, który dostarcza niezwykle silnych emocji a tango nuevo to wciąż tango i – by rzec językiem zrozumiałym dla pokolenia doby internetu – jest w pełni kompatybilne ze starszymi wersjami.

Tymoteusz Ley
Kraków 3.VI. 2009

-->